สวัสดีค่ะ ห่างหายจากการเขียนฟิกไปนาน ตอนนี้อิชั้นได้กลับมาแล้ว มาพร้อมกับ Fic BBC Sherlock เรื่องใหม่ อันมีชื่อว่า "221b ดาวพระศุกร์" ค่ะ แน่นอนว่ามันต้องเป็นการ smash up ระหว่าง ดาวพระศุกร์ และ BBC Sherlock โดยดาวพระศุกร์ที่อิชั้นใช้เป็นจุดอ้างอิงคือดาวพระศุกร์เวอร์ชั่น พี่หนุ่มศรรามกับพี่กบสุวนันท์ค่ะ เพราะเวอร์ชั่นอื่นอิชั้นไม่สามารถหามาดูได้ 55555 
 
ตัวฟิกยังไม่ออกมานะคะ ออกมาแค่บทนำค่ะ แน่นอนว่ามันยังไม่ขำหรอก เหอๆๆๆ 
 
เรื่องนี้เชอร์ล็อกยังอายุน้อยนะคะ ทุกคนอายุใกล้เคียงเดิม มีแต่เชอร์ล็อกนี่แหละที่อายุน้อยกว่าคนอื่น คือประมาณ 20 ปี... ถ้านึกไม่ออก เอารูปนี้ไปดูค่ะ eheheheh หัวเราะแบบพี่ทอมฮิ
 

 
เอา ซาวน์แทร็คไปฟังคลอค่ะ 
 

ส่วนเพลงนี้ไม่ใช่ซาวน์แทร็ค แต่แบบว่าติดอะ ช่วงนี้ ... เจอบล็อกคุณคนนี้โดยบังเอิญค่ะ เพราะมากเลย หาโหลดไม่ได้ด้วยนะตามยูทูป ... ไม่เกี่ยวอะไรกับฟิกเราเลย 5555
 
------------------------------------------
 

บทนำ  

คืนนนนนนี้ เป็นคืนเดือนแรมมมม  

 

นายแพทย์วัทสันเดินขโยกเขยกไปตามถนน แม้จะขาไม่ค่อยดี แต่ด้วยความที่อยากกินบรรยากาศละแวกนี้เขาจึงเลือกเดินชมตึกชมถนนยามค่ำคืน แทนการเลือกโบกแท็กซี่ 

 

จะว่าไปวันนี้เป็นวันดี ถ้าเทียบกับทุกๆวัน เพราะตั้งแต่กลับจากรบที่อัฟกานิสถานเมื่อสี่ปีที่แล้ว ชีวิตเขาก็สวิทช์กลับจากสนามรบมาเป็นคลินิกหมอเหมือนสมัยก่อน แต่มันก็ไม่ได้ราบเรียบอย่างที่คิดไว้ กลับกลายเป็นว่าเขาต้องเปลี่ยนหลายคลินิก ที่อยู่อาศัยก็เปลี่ยนหลายหน แม้กระทั่งแฟนก็ยังเปลี่ยนหลายคน

 

ไม่มีอะไรลงตัว...

 

อย่าว่าแต่แฟนที่ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกันเลย…แค่เพื่อนร่วมแฟล็ต ยังหาเป็นตัวเป็นตนอยู่ทนๆกันยังไม่ได้

 

อะไรมันเกิดขึ้นกับชีวิตเขากันแน่…ทำไมคนที่ควรจะมีชีวิตที่มั่นคงอย่างเขา จึงต้องระเห็จระเหเร่ร่อนเหมือนเจ้าไม่มีศาลแบบนี้ ดีนะที่ก่อนไปรบ เขาเป็นถึงนายแพทย์ หากทำอาชีพอื่น ไม่รู้ป่านนี้จะไปนอนอยู่ในกล่องไหนบนถนนอะไรไปแล้ว

 

วันนี้เขามีงานต่อตอนค่ำเป็นงานที่วิกเตอร์เทรเวอร์เพื่อนยากหยิบยื่นมาให้ เพราะหมาเจ้ากรรมของวิกเตอร์ดันไปกัดคนคนนึงเข้า เลยจะแสดงความรับผิดชอบโดยการส่งหมอไปดูแลถึงบ้าน...ซึ่งจอห์นก็ชอบไปตามบ้านคนมากกว่าอยู่คลินิกอยู่แล้ว เพราะนอกจากพาร์ทเจ็บไข้ได้ป่วยแล้ว เขายังได้เห็นวิถีชีวิตในด้านอื่นๆของพวกเขาด้วย ,แต่มันก็แอบน่าเบื่อเพราะคนไข้ตามบ้านส่วนมากก็จะมาพิมพ์เดียวกัน คือเป็นชนชั้นกลางระดับสูงขึ้นไปจนถึงรวย ไม่มนุษย์เงินเดือนก็เจ้าของกิจการ นอกจากเครื่องเรือนเเล้วก็ไม่มีอะไรให้เขาดูมากนัก

 

งานตอนค่ำย่ำดึกที่ว่ามันเริ่มจากอยู่ๆตอนบ่ายไมค์แสตมฟอร์ดเท็กซ์มาหาเขาว่าวิกเตอร์ เพื่อนที่หล่อที่สุดในกลุ่มเอฟโฟร์ฝากถามว่า ในระหว่างเขาสองคน,จอห์นหรือไมค์ก็ได้...หากใครว่างเย็นนี้ อยากให้ไปช่วยรักษาใครสักคนที่บ้านหลังหนึ่งที่ถนนเบเกอร์ เขาเลยตอบไปหาวิกเตอร์ว่าตกลงเขารับงานนี้ แล้ววิกเตอร์ที่รีบไปสอนเลยบอกให้เขาไปคุยกับไมค์เเทนเพราะไมค์รู้จักคนคนนี้


และไมค์ก็ได้ให้รายละเอียดทั้งที่อยู่ ต้องทำตัวยังไง และต้องให้เข้าไปในเวลากี่โมง เนื่องจากที่นี่มันคนเยอะ มีทั้งพนักงานบริการและแขกเต็มไปหมด และคนไข้รายนี้จะต้องเลิกงานดึก

 

ไมค์ยังบอกด้วยว่า คนไข้เป็นโสเภณีชื่อดัง ที่ดังแค่ในหมู่ไฮโซที่ชอบลองของ ยังไม่เคยมีใครโค่นลงได้ อยู่ในห้องที่ชื่อ "ดาวศุกร์" ห้องเดียวที่มีชื่อของตึก ตั้งอยุ่บนชั้นสาม

 

 “คนไข้ขายตัวหรือเป็นแชมป์สภามวยโลกเนี่ย โค่นอะไรกัน แขกนะไม่ใช่ผู้ท้าชิง” JW

 

“แชมป์หรือเปล่าไม่รู้แต่ที่แน่ๆคือต่อยเจ็บ...ไม่ได้โดนเองหรอกนะ แขกคนอื่นเล่ามา”  MS

 

“S&M?" JW

 

"ไม่หรอก แล้วแต่คนน่า...เอาเป็นว่าเด็ดแล้วกัน" MS ไมค์ย้ำว่าเด็ด จอห์นเลยถามไปว่า เด็ดยังไง ใครเด็ด ทำไมต้องเด็ด…ปล่อยจนบานเต็มต้นไม่ได้หรือ...แต่ไมค์ก็ไม่ยอมตอบเก็บอุบพิกุลทั้งต้นทั้งดอกไว้ในปากไม่ให้ร่วงออกมาเลยแม้แต่กลีบเดียว


"เอาหนะ...ไปเหอะ เดี๋ยวก็รู้" MS

 
"ไปหากินไมได้ไปซื้อกิน จะมาเด็ดทำไม ถ้าคืนนี้จะได้ทิ่มได้แทงอะไรสักอย่างก็คงเป็นเข็มฉีดบาดทะยักนั่นแหละ" JW แล้วก็เล่าต่อว่า ถึงอยากได้ก็ไม่มีตังจะไปซื้อ แล้วจะซื้อทำไมก็ไม่รู้ รูปโป๊เต็มคอม อยู่คนเดียวก็ตำข้าวสารกรอกหม้อลูบครกลูบสากตะบันเรื่อยๆเปื่อยๆ พอฟินๆอิ่มๆไปเป็นมื้อๆ เหมือนพวกคนจนในหนังสือการ์ตูนชวนขันนั่นแหละที่วาดรูปปลาเค็ม แล้วตักข้าวมากินแกล้ม

 

พูดไปไมค์ก็หาว่าจอห์นทะลึ่งแก่นเซี้ยวใหญ่แล้ว จอห์นก็ไม่รู้ว่าจะมาว่าเขาลามกจกเปรตทางอ้อมทำไม รูปโป๊ในคอมจอห์นก็หามาด้วยน้ำพักน้ำแรง เสิร์ชก็เสิร์ชเอง ค่าเน็ตก็ออกไปตรวจโรคฉีดยาหามาจ่ายเอง ขอตังใครที่ไหน แล้วรูปโป๊ก็คนอื่น ไม่ใช่แอบถ่ายเมิงสักหน่อยจะมาเดือดร้อนทำไม

 

ไมค์เลยขอโทษขอโพยที่ล้ำเส้น แล้วอธิบายว่า ที่ไม่ได้ส่งรูปให้จอห์นดู เพราะไม่เคยถ่ายต่างหาก จอห์นเลยยิ้มออกที่เพื่อนไม่ได้ใจจืดใจดำอะไรกะเขา พอจอห์นสบายใจแล้ว บวกนัดแนะเสร็จหมด เลยปิดเคสโทรศัพท์ เตรียมรับคนไข้รายต่อไป แต่ใจเขาก็ยังประหวัดถึงเรื่องนี้ มันก็แปลกตั้งแต่ไอ้วิกเตอร์มาเที่ยวโสเภณีคู่หมั้นก็มีเป็นตัวเป็นตน แถมยังงงว่าทำกันยังไงทำไมมีหมาไปกัดคุณเธอได้

จอห์นยิ้มให้กับตัวเองเพราะนึกๆแล้วก็น่าสนใจดี วันนี้เขาไม่ต้องไปตามบ้านไปดูตู้โชว์ เกียรติบัตร ถ้วยรางวัล  เฟอร์นิเจอร์ กับวอลเปเปอร์บนฝาบ้านอีกแล้ว เพราะมันไม่ใช่แค่บ้าน แต่นั่นมันคือ....


เอ้อ... โฮมออฟฟิซ....


นั่นแหละ จะเรียกอะไรมันก็คือโฮมออฟฟิซ เพราะเจ้าตัวทำงานที่บ้าน มันก็ไม่ผิดอะไรที่จะเรียกแบบนี้...ดูน่าตื่นเต้นดีแต่ก็ไม่อยากจะให้ความหวังตัวเองมาก เพราะทุกครั้งที่คิดว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้น พอเอาเข้าจริง เมื่อไปถึงหน้างานมักจะเฟลทุกที เหมือนแกะห่อของขวัญที่จับฉลากได้ที่คลินิกในวันคริสต์มาส หมอคนอื่นห่อกล่องซะสวย เปิดมาก็ไม่เห็นจะมีอะไรดีไปกว่าเน็คไท ผ้าเช็ดตัว คัฟลิง น้ำหอม ปากกา…ทำไมหมอคลินิกนี้ไมีแต่ตังความคิดสร้างสรรค์ไม่เห็นจะมี…งานจับของขวัญคริสท์มาสที่ทำงานนี่มันเทศกาลหลอกให้อยากแล้วจากไปสำหรับเขาชัดๆ…เขาจึงนึกจะเดินวนเล่นสักรอบสองรอบในละแวกนี้เพื่อเลี้ยงไอเดียชวนตื่นเต้นไว้ในหัวนานๆ

 

ก่อนจะไปพบกับคุณเธอที่คงเป็นแค่แผลเหวอะหวะจากหมากัด เขาเช็คแผลให้ สั่งยานิดหน่อย

 

แล้วก็กลับบ้าน…

 

 

….กลับไปเปิดลิ้นชักดูปืนที่อยู่แยกจากลูกกระสุนของเขาเหมือนทุกๆวัน…

 

 

….. คิดไว้สี่ห้าปีแล้วว่า วันไหนเขาทนกับตัวเองไม่ไหว คงให้ปืนกะลูกมาอยู่ด้วยกันในกะโหลกเขาสักที ดูซิจะเป็นยังไง จะหายเบื่อไหม…

 

 

คิดแล้วก็หมดอารมณ์สุนทรีย์

 

จอห์นแหงนมองฟ้าอย่างเซ็งๆ แต่ยังไม่ทันได้ถอนหายใจเพื่อเป็นฟินาเล่ของช่วงที่คิดอะไรดราม่าๆ... บังเอิญตาเขาจับภาพอะไรแว้บๆไหวๆได้ คล้ายกับใครสักคนทะยานผ่านตึก จริงๆแว้บแรกเขานึกว่าเห็นกระหังเลยกะจะถ่ายคลิปแล้วส่งเรื่องจริงผ่านจอ แต่พอหันไปมองเต็มตา เขาเห็นว่าเป็นบุคคลที่ใส่ผ้าคลุมไหล่ไม่ก็โค้ท ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนคำว่ากระหัง เป็นแบ็ทแมน...แบ็ทแมนเหวี่ยงอะไรสักอย่างลูกโตๆคล้ายๆกระเป๋าไปตึกถัดไปแล้วก็กระโดดตามกระเป๋าไปอีกที  จอห์นหันไปรอบๆก็ไม่เห็นว่าจะมีใครมองบุคคลนั้นเหมือนอย่างเขา จอห์นมองคนบนถนนคนอื่นๆ สลับไปมากับพ่อแบ็ทแมนบนยอดตึก จนแน่ใจว่าไม่มีใครมองจริงๆ น่าจะเป็นเพราะยอดตึกมันพ้นไฟถนนไปแล้ว แถมคืนนี้เป็นคืนเดือนแรมจนเกือบเดือนดับ ฟ้าก็มืดเลยมองเห็นแค่เป็นเงาๆกำลังเคลื่อนไหว ถ้าไม่ว่างจริงๆหรือบังเอิญคงไม่สังเกตเห็น

 

แม้ว่าจอห์นคิดว่าจะกลับไปเขียนบล็อกเป็นครั้งแรกสักหนึ่งประโยค

 

 “วันนี้ผมเจอแบ็ทแมน”

 

เพราะเขาเคยได้การบ้านจากหมอบำบัดอาการ PTSD ของเขาว่า ให้ลองเขียนบล็อกมานานชาติแล้ว วันนี้แหละเพิ่งสบโอกาส


เพราะที่ผ่านมา ไม่ใครมีอะไรน่าสนใจเกิดขึ้นจนต้องเขียนถึงเลย...


แต่แย่หน่อยที่มันคงจะเป็นเอ็นทรี่ย์สุดท้ายของเขาในบล็อก ในรอบหลายๆปีนี้

 

เพราะนั่นไม่ใช่แบ็ทแมน … แต่เป็นแค่ฟรีรันเนอร์

 

ไอ้ไหวๆบนบ่านั่นก็คงเป็นแค่เสื้อโค้ท ไม่ใช่เสื้อคลุม

 

และเพราะไม่ใช่แบ็ทแมนนั่นแหละ

 

จึงไม่ต้องการโรบิ้น…

 

จอห์นส่ายหน้า แล้วยิ้มออกมา…ไม่รู้เขาเผลอนึกไปได้ยังไงเกี่ยวกับการไปเป็นโรบิ้นของแบ็ทแมน..เขานึกขันตัวเอง แต่ก็ไม่ถึงกับขันเป็นไก่ แม้จะคิดว่าตัวเองบ๊อง แต่ก็ไม่ละสายตาจาก “แบ็ทแมน” เขาเห็นร่างนั้นโยนของแล้วกระโดดข้ามตึกตามไปจนถึงตึกที่สี่ แต่คราวนี้เซเล็กน้อยและหยุดยืนสะบัดแขนสองสามที ก่อนหันมามองเขาอยู่แว่บหนึ่ง…เหมือนรู้ว่าเขาจ้องอยู่ ... จ้องไม่กี่อึดใจมนุษย์ผ้าคลุมก็หันกลับและมุ่งหน้าเดินทางไม่นานก็ลับสายตา ฉากหลังเหลือแต่ท้องฟ้าที่ขาดพระจันทร์ เห็นเพียงดาวดวงใหญ่สุกใสอยู่ปลายฟากฟ้าที่มืดสนิท

 

 

ดาวประกายพรึก…

 

 

 

ขึ้นทางตะวันตก...



งั้นก็ไปทิศเดียวกับเราเลยสินะ…

 

 

จอห์นวัทสัน เลี้ยวซ้ายไปทางทิศตะวันตกเพื่อตรงไปยังสถานที่นัดหมายโดยลืมเรื่องที่เขาตั้งใจจะเดินเล่นเปะปะรอบเมือง ชื่นชมกระดาษห่อของขวัญก่อนที่จะเปิดกล่องออกมาพบเพียงปากกาลูกลื่นราคาแพงที่ใช้ได้แค่เซ็นชื่อเท่านั้น

 

 

 

เอาเหอะ… ไหนๆวันนี้ก็มีอะไรจะเขียนแล้วนี่…

 

 

 

งานนี้จะน่าเบื่อเหมือนงานอื่นๆจะเป็นอะไรไป…

edit @ 24 Jul 2014 11:59:22 by concuben

Comment

Comment:

Tweet

@horo คิดถึงการเขียนฟิกมากกก คือตอนนี้ ว่างน้อยลง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอะไรมากหรอกค่ะ มันเหมือนฝืดๆ เลยพักเติมไอเดียหน่อยค่ะ ขอบคุณมากที่ตามมาอ่านมากๆเลยน้องนัท
มันขำเหรอเนี่ย พี่เสียความรับรู้ไปแล้วว่าที่ตัวเองเขียนอะขำไหม เหอๆcry cry

#13 By concuben on 2015-02-13 13:42

คิดถึงฟิคพี่มินนี่เลยเข้ามาดู
ยังคงความฮาา ชอบมากค่ะ555
พล็อตน่าสนใจจัง
อยากให้หมอเจอหยิกแล้วค่ะ ><

#11 By HoRo ... ll on 2015-02-05 19:02

@min อย่าเพิ่งหายไปไหนนะคะ หยุดเขียนไปนานนนน เพราะงานยุ่ง วันนี้กลับมาเขียนใหม่แล้วค่ะ รอสักอาทิตย์นึงน่าจะมาต่อได้ค่ะ

#10 By concuben on 2014-12-01 15:59

@min อย่าเพิ่งหายไปไหนนะคะ หยุดเขียนไปนานนนน เพราะงานยุ่ง วันนี้กลับมาเขียนใหม่แล้วค่ะ รอสักอาทิตย์นึงน่าจะมาต่อได้ค่ะ

#9 By concuben on 2014-12-01 15:58

สนุกมากเลย มาแต่งต่อนะคะ 

#8 By Min (114.109.37.224|114.109.37.224) on 2014-11-30 14:07

ว่าววว เขียยนดีขึ้นด้วยเหรอคะคุณเงาะ เรานี่แทบไม่รู้เลย ไม่สิ เราไม่รู้เลยมากกว่าว่ามันดีขึ้น เรานึกว่าแย่ลงซะอีกเพราะมันไม่ตลก ไม่รู้เป็นไรค่ะ ตอนนี้คิดมุขอะไรไม่ออก ไม่ใช่สินะ จริงๆ มันกลายเป็นว่าคิดออก แต่เป็นมุขอีกลักษณะอะค่ะ คาดว่าจะไม่ขำกัน 
เออ ดีใจอะค่ะคุณเงาะยังไม่หายไปไหน นึกว่าแฟนด้อมพี่เบนจะร้าง(คนแซ่บ)ซะแล้ว คือแบบว่าคนก็เข้ามาเยอะนะ แต่คนที่ทำให้เราเกิดกิเลสตัณหา ซึ่งตัณหาเป็นตัวสร้างภพ (แปลว่า มีตัณหา ก็เกิดภพชาติ ในที่นี้เราหมายถึง มีคนแซ่บเราก็อยากอยู่อยากเวิ่นเว้ออะค่ะ)
เราไม่หายแน่ค่ะ แต่ตอนนี้ทุกอย่างยุ่งวุ่นวายมาก แต่ยังไงก็ต่อแน่ๆค่ะ รอหน่อยนะคะ งือๆๆๆ   
ปล รักคุณเงาะ คิดถึงคุณเงาะ คุณปุ๋ม คุณกิฟท์ คุณเพียว คุณขวัญ คุณแน็ต

#7 By concuben on 2014-09-08 21:29

แอ้ว แอ้ว หมอแม้น แมน จะโดนหยิกจัดการได้ไง ตื่นเต้ลลลลๆ ๆๆ ตามท้องเรื่องหยิกต้องโดนแม่ทิ้งปะคะ นึกหยิกรันทดไม่ค่อยออกแต่เค้าเชื่อใจคุณมินนี่นะว่าจะทำให้หยิกเรากลายดาวพระศุกร์ได้ แต่ทำไมไม่มาต่อเลยอะคะ หายไปเลย เรายังอยู่น้า แค่มาๆหายๆ แต่ยังไงก้อมาค่ะ
อยากอ่านต่อนะคะ อยากรู้ว่าเจอกันแล้วจะเป็นไงบ้าง คุณมินนี่มาต่อเร้ววววว (แล้วเราก้อจะมาคอมเม้นท์ช้าๆแบบนี้อีกที)
เราว่าคุณมินนี่เขียนดีขึ้นด้วยแหละ บอกเป็นจุดๆ ไม่ได้ แต่ภาพรวมเรารู้สึกไปเองดี แอ้ว แอ้ว

#6 By Ngor (171.101.152.197|171.101.152.197) on 2014-09-07 02:51

555 ค่ะ จริงๆเราแอบคิดว่า ท่อนนี้เป็นท่อนจำของหลายๆคนเลยเนอะสำหรับเพลงดาวพระศุกร์ แถมชีวิตหมอก็ ก่อนเจอหยิก เหมือนคืนที่เป็นคืนเดือนแรม มองนภาไม่แจ่ม แลแอร่มแค่แสงดารา… แต่พอป๊ะกะหยิก นี่เหมือนหันไปหันมาเจอดาวพระศุกร์ใสอยู่ในฟากฟ้าอะค่ะ เป็นดาวบอกทิศ นำทางคนเดินเรือ ทำให้ชีวิตหม่นๆของหมอสดใสขึ้นมา
น้ำเน่ากว่านี้ได้อีกไหมนี่เรา

ขอบคุณคุณเพียวอีกครั้งทีมาอ่านค่ะ … อีหยิกแน่นอนค่ะที่กระโดดอยู่บนหลังคา เราเอาฉากนี้มาจาก study in pink วุตะ… ไม่ใช่สิ ไพล็อตมันชื่อ a touch of pink ใช่ไหมคะ เฮ่… มีชื่อแล้วเนอะ … เอาตอนที่หมอมองหยิก บนยอดตึกอะค่ะ จำได้ป้ะคะ ห้าห้า หยิกเป็นคนตอกอยู่แล้วค่ะ แต่มุ้งมิ้งไหมนี่เดี๋ยวจะพยายามจะให้มุ้งมิ้งที่สุดนะคะ

#5 By concuben on 2014-07-28 10:27

คุณมินนี่ อยากจะบอกว่าพออ่านประโยคปุ้บ เราอะนึกถึงเสียงคุณเจ้เพลงประกอบดาวพระศุกร์ขึ้นมาเลย แถมเอฟเฟคในหัวเป็นเสียงแหลมปรี้ดอารมณ์สุนทราภรณ์ แต่ทำไมต้องสุนทราภรณ์ ไม่รู้เหมือนกันค่ะ รู้อ่านปั้บอินี่แบบ นึกขึ้นมาเลยยยยยยย 55555

อ่านแล้ว หมออออออ หมอจะหม่นไปไหนนนน
คือแบบหมอเหมือนทำงานไปงั้นๆ หมดอาลัยกะชีวิตมากเบยยยย แต่อ่านๆไป ฮาะ ฮาตรงที่ว่าพี่แกให้อารมณ์หม่นกะชีวิตแต่ก็ยังมีกิจกรรมเข้าจังหวะจ้ะทิงจากับตัวเอง ขำมากกกก อิตรงที่บอกว่า รูปก็เสิร์ชมาเอง ค่าเน็ตก็ทำมาหากินมาจ่าย โหยยยยย อิหมอคะ สร้างสรรค์มากกก ชอบบบ นี่ชอบจริงนะ คืออ่านแล้วให้อารมณ์แบบกุเบื่อ กุหมกตัวอยู่กับนี่แหละ หมกมุ่นแม่มเลย

แต่ๆ แต่นะ ที่ชอบมากที่สุดเลยของตอนนี้อะ
ประโยคนี้เลย "วันนี้ผมเจอแบทแมน" คุณมินนี่!!!!!!!!! ฮามากกกกกกกกกกกกกกกก คืออ่านแล้วเรานึกหน้าตาหมอ (นึกเองเออเอง) ว่าตอนที่คิดอิประโยคนี้ หน้าตาต้องแบบเบื่อโลกมากๆ คิดตามแล้วฮาอะค่ะ

ที่กระโดดหยองแหยงอยู่บนหลังคา อิหยิกแน่ๆๆๆๆๆๆๆๆ รออ่านต่อรัวๆค่ะ
ปล ดาวพระศุกร์ แค่คิดต่อตามก็แซบแล้ววววว
ปล ปล เวอร์ชั่นนี้ขอดาวพระหยิกตอกคุณหมอมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งได้มั้ยคะ (ทำตาเว้าวอนนนนน)

#3 By PurE on 2014-07-27 20:58

ขอบคุณมากค่าน้องวา... เออ พี่เขียนหมอเบื่อโลกเพราะอ่านเมต้ามากอะค่ะ 5555 อีกอย่างจำได้ว่า ทฤษฎีสีชมพู ตอนต้น หมอพูดกับหมอบำบัดว่า จะเขียนอะไรหละ ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลยอะ บวกกับแกชอบส่องปืนแกในลิ้นชัก เลยเอามาเขียนแบบนี้อะจ้าา
ขอบคุณอีกทีที่หนูมาอ่านนะคะ

#2 By concuben on 2014-07-23 22:46

หมอแลเบื่อโลกอะ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเจอหยิกก็ฟินลื้มมมมแน่ๆ
รอตอนต่อไปนะคะ 
ปล.วาเองค่ะ question

#1 By (171.5.251.82|171.5.251.82) on 2014-07-23 21:54