บทที่ 2

 

สวัสดีค่ะทุกท่าน อันนี้ต้องบอกไว้อีกรอบเลยค่ะว่าไม่ใช่ฟิกของเราค่ะ เป็นฟิกของคุณขวัญ เพื่อนของเราเอง เธอฝากเอามาลงเพราะไม่มีเอ็กซ์ทีนและเด็กดีหรือบล็อกอื่นค่ะ 

 

-- ---   -----   ------     ---------

http://concuben.exteen.com/not-mine << นี่คือลิงค์ค่ะ เผื่อใครหลงมาเจอแล้วหาตอนแรกไม่พบ

ส่วนใครเป็นแฟนฟิกเรา แล้วเห็นบล็อกอัพแล้วหาไม่เจอ ตอนสรุปความสัมพันธ์จอห์นล็อก จากเรื่องเบสท์เฟรนด์ อยู่นี่ค่ะ http://concuben.exteen.com/20130304/fic-sherlock-bbc-best-friend-ep-6-2-2-we-ll-always-be-best-f

 

***************************

 

พอน้องโบว์รู้สึกตัวอีกที ก็มียาดมส้มโอมือขวดสีเงินมาอัดจมูกไว้ ลุงแกนดาบพอเห็นน้องโบว์ฟื้นก็พยุงขึ้นให้เอนกับเก้าอี้ แล้วให้โอเลี้ยงไปชงอะไรร้อนๆมาให้น้องโบว์ ส่วนบาร์รินกับธีรินทร์ยืนฟังอยู่นอกประตูห้องนอน

 

“น้องโบว์ฟังลุงก่อนนะ ที่โชเฟอร์พูดนั้นเขาแค่หยอกเล่น”

 

“ไม่ ไม่ว่าจะพูดอะไร คำตอบฉันคือไม่ทั้งนั้น”

 

“ไม่อยากไปผจญภัยเลยเหรอ”

 

“ไม่!”

 

“ถ้ามีสมบัติกองโตละ อยากไหม”

 

“ไม่!”

 

“ถ้าให้แต่งงานกับธีรินทร์ก็ไม่ปฏิเสธใช่ไหม”

 

“ไม่!... ว เฮ้ย  ลุงพูดอะไร ลุงก็รู้ว่าฉันไม่ต้องการใครมายุ่งในชีวิต” น้องโบว์หน้าแดงแป๊ด งอนแก้มป่อง

 

ลุงแกนดาบขำ ตามนิสัยคนแก่ชอบแหย่เด็กขี้งอนเล่น แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงซีเรียสขึ้นมา

 

“น้องโบว์ เอ็งไม่อยากไปหาคนที่เป็น the one อีกครึ่งนึงของเราเลยเหรอ”

 

“ฉันอยู่กับความจริงลุง ให้ฉันไปดั้นด้น ไปเจออะไรต่อมิอะไรฉันทำไม่ได้หรอก เดี๋ยวพ่อฉันได้ลุกออกจากหลุมมาดึงฉันไว้แน่”

 

“อ้าว? ลุงนึกว่าพ่อเองทำพิธีเผา จะมีหลุมให้ฝังที่ไหน”

 

“บ้า!! ลุงก็ นั้นมันแค่เปรียบเปรย”

 

ลุงแกนดาบขำ น้องโบว์ฉุน หยิบชาดอยแม่สลอง ที่โอเลี้ยงชงมาซดแก้มึน

 

“น้องโบว์ตัวน้อยที่ร้องแจ๋วๆ ว่าอยากไปต่างแดนไปช่วยเจ้าหญิงเจ้าชายปราบศัตรูแล้วเขียนตำนานที่ตัวเองสร้างดังทั่วโลกไปไหนแล้วละ? รู้ไหม ว่าปู่ทวดของทวดของทวดของทวดเอ็งนะเป็นหนึ่งในคณะทูตไปเฝ้าพระเจ้าหลุย์ที่ 14 เลยนะที่เอ็งเป็นไฮโซได้ทุกวันนี้ก็เพราะบรรพบุรุษเอ็งกล้าเดินทางไปต่างแดนทั้งๆที่ไม่รู้จะเจออะไรเลยนะ”

 

“ไอ้ตำนานบรรพบุรุษ ฉันว่ามันไม่จริงเลยอะลุง น่าจะแค่บังคับให้ทุกคนในตระกูลเรียนฝรั่งเศสตั้งแต่สมัยทวดนู้น จะได้ดูไฮโซก็ท่านั้นเอง แบบว่าเป็นอย่างแม่มณีจันทร์ในทวิภพไปช่วยคุณหลวงปกป้องชาติ”

 

“แล้วเอ็งไม่อยากดังแบบ ทมยันตี เหรอ? แต่ละเรื่องนี้แบบหลายสถานที่หลายยุคสมมัยเลยนะ น้องโบว์ต้องออกไปเก็บข้อมูลบ้างอะไรกับเขาบ้างซิ ภาษาสวยอย่างเดียวมันไม่พอนะ ต้องมีประสบการณ์เจอผู้คนหลายหลาย จะได้เขียนมีรสชาติเพิ่มขึ้น” ลุงแกนดาบเป็นกังวล

 

“แต่ถ้าจะดังแล้วแต่งแล้วหย่าหลายรอบ ฟ้องร้องเรื่องสมบัติแบบ คดีทมยันตี ฉันก็ไม่เอาหรอกลุง ฉันนะปลงแล้ว แค่ยังไม่บวชเท่านั้นเอง”

 

“ตามใจเอ็ง แค่ให้รู้ว่าอกหักดีกว่ารักไม่เป็น ก็แล้วกัน!!”

 

ลุงแกนดาบหงุดหงิดผลักประตูออกไป ฟาดเข้าหน้าบาร์รินที่แอบฟังนอกประตู

ลุงแกนดาบหันมามองธีรินทร์แล้วถอยหายใจ กวักมือเรียกธีรินทร์ให้ตามมา ก่อนเดินออกไปสูบยาเส้น

 

“นี้เราอาจต้องหานักเจรจาคนใหม่แล้ว แต่เราไม่มีปัญญาไปจ้างทนายเก่งๆ ด้วย แค่ค่าน้ำมันรถไปเจอสมรก็แถบไม่พอเลย แถมพวงเอ็งใครๆ ก็มองเป็นแค่ช่างกล จะชนะคดียังยากเลย เห็นทีเราต้องไปขอความช่วยเหลือตระกูลน้ำมันเครื่อง Elf  ญาติๆ ของธรันดี้ พวกนั้นการศึกษาก็สูง ภาษาก็ดี มีหน้าตาในสังคม เป็นทนาย นายทหารและอาจารย์กันหลายคน แถมก็เอ็นดูเอ็งอยู่นะ ” ลุงแกนดาบเสนอ

 

“ไม่เด็จขาด!!!” ธีรินทร์ตอบเสียงแข็ง เดินออกจากลุงแกนดาบ ไปที่กลุ่มลูกน้องกำลังปิ้งข้าวเกรียบว่าวกินกันอยู่

เพียงแค่ได้ยินชื่ออดีตคู่หมั่น ในอกธีรินทร์ก็ปวดร้าว ยิ่งมองที่เตาถ่านยิ่งนึกถึงถ่านไฟเก่าในวันแห่งชะตากรรมที่ธรันดี้ทิ้งธีรินทร์ไป ธีรินทร์ก็อดไม่ได้ต้องเริ่มร้องเพลงคนอกหัก ระบายความอัดอันออกมา

 

‘วันงานเทศกาลผ่านมา แค่ปีกว่า ๆ ไม่น่าลืมกัน

ในงานวันออกพรรษา สัญญาว่าจะรักมั่น

จุดธูปเวียนเทียนร่วมกัน อธิฐานจะรักมั่นภิรมณ์

 

..พี่มีของขวัญให้มา เป็นผ้าเช็ดหน้า กับโบว์ผูกผม พี่ผูกโบว์ให้น้อง ตามองว่าสวยคำชม น้องอายหน้าแดงนั่งก้ม หลบสายตาคม เมื่อพี่จ้องมอง

 

.. จากงานวันออกพรรษา ผ่านมาสีหน้าไม่ผ่อง

สัญญาไม่เป็นสัญญา พบดอกฟ้าเลยลืมดอกฟักทอง ไม่หันมาเหลียวเกี่ยวข้อง โบว์ผูกใจน้องเป็นโบว์รักสีดำ....... ’

 

พวกลูกน้องเห็นหัวหน้าเริ่มอาการไม่ดี กลัวว่าอารมณ์จะแปรปรวนแบบคนท้อง เลยเริ่มร้องเสริมให้หัวหน้าผ่อนคลาย

 

น้องโบว์ได้ยินเสียงเพลง จึงมองลงมาจากหน้าต่างห้องเห็นกลุ่มคนแคระร้องเพลงโบว์รักสีดำ เพลงโปรดของน้องโบว์ นึกในใจนี้ก็เป็นเพลงขวัญประจำใจธีรินทร์ด้วยหรือ

 

..ลืมคำหมั่นล่ะสัญญาบอกว่า ลืมคำหมั่นล่ะสัญญาบอกว่า ออกพรรษานั่นแล้ว สิขอละน้องแต่งงาน คืนสู่บ้านสิขอแต่งเป็นเอา บทสำเนาสำนวนม่วนหูฟังแล้ว เสียงยังแว่วล่ะติดหูน้องอยู่ เสียงยังแว่วล่ะติดหูน้องอยู่

คันพี่บอกให้ฮู้เป็นวันน้องชื่นใจ ผูกรักไว้ด้วยโบว์รักสีดำ

เลยบ่จดจำเอาล่ะใส่ใจชายนั้น

..ถึงวันนัดหมายชายมา เลยไม่เห็นหน้า เหมือนว่าความฝัน

จะมองหนุ่มไหน ก็ไม่เหมือนหนุ่มคนนั้น

มีหนุ่มเข้ามาติดพัน แต่ว่าฉันไม่พลันสายตา

 

..ว่าน้องหยิ่ง ที่จริงไม่ใช่ดอกหนา ด้วยใจฉันรักมั่นไม่เสื่อมศรัทธา ยังจำล่ะคำมั่นสัญญา ตราบชีวานี้ยังจดจำ

 

มองดูโบว์ผูกผม เป็นปมโบว์สีชมพู แต่โบว์ผูกใจหนู ทำไมล่ะเป็นโบว์สีดำ ผูกไม่มีทางแก้ รักแท้แต่เขาไม่จำ

เพียงครึ่งข้อครึ่งคำ ของสัญญายังหาไม่เจอ

 

..คนคอยเก้อละเมอหาหว้าเหว่ คนคอยเก้อละเมอหาหว้าเหว่ อุกใจเด้ บัดยามคิดฮอดหน้า ซิไปล่ะท่าอยู่ไส นอนบ่ได้ไข้รักมันกิน น้ำตารินตกหมอน

บ่อนนอนเป็นเปื้อน จากเดือนเลื่อนไปเป็นปี สิ้นปีก็ไม่มีความหวัง อักษรรักปักผ้าเช็ดหน้าก็ยัง รูปหัวใจปักกลาง หัวใจคู่ดูช้ำทุกคืน ของฝากจากเขา ให้เราว่ารักหมดใจ แต่ทำไม ใจเขาไปรักคนอื่น โบว์ผูกผม ผ้าเช็ดหน้าน้องขอส่งคืน เอาไปให้หญิงคนอื่น สำหรับน้องไม่ต้องมาสน

 

..รักปนนี่ความเจ็บความช้ำ รักปนนี่ความเจ็บความช้ำ

โบว์รักสีดำทำน้องหมองหม่น ส่งคืนคนบอกลบให้เกลี้ยง

เสียงเว้าบ่จื่อจำ น้องมันซำคนโซโตจ่อย รักเขาหลงคอยหัวใจกลุ้ม...’

 

 

จบเพลงธีรินทร์ได้แต่แหงนมองฟ้า เพื่อจะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา

 

น้องโบว์นอนบนเตียงพลางคิดคำที่ลุงแกนดาบพูด ‘อกหักดีกว่ารักไม่เป็น’ นี้ลุงแกนแดบเคยรักใครแล้วอกหักเหรอ คนๆนั้นใครกัน?

 

น้องโบว์เองก็ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องรัก หนีมันมาตลอด แต่พอฟังธีรินทร์ร้องเพลงแล้วมันจีดเข้าทรวง รับรู้ได้ถึงความรักความโหยหา แถมถึงธีรินทร์อกหักแต่ก็ไม่ตาย การมีความรักมันคงไม่น่ากลัวอย่างที่คิดใช่ไหม? น้องโบว์เริ่มสับสน ว่าถ้าออกจากบ้านไปจะได้เรียนรู้เรื่องรักแท้หรือไม่ แล้วอีกอยากถ้ารักแท้ฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างได้จริงๆ น้องโบว์ก็อยากเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้คนอกหักมีรักใหม่ได้ 

 

แต่กรณีธีรินทร์และพรรคพวกแล้ว ต้องถวงศักดิ์ศรีคืนมาด้วยก่อนที่จะกล้ามีรักใหม่ น้องโบว์คิดแล้วคิดอีกจนหลับไป

 

-------

 

น้องโบว์รู้สึกตัวอีกทีก็เช้าแล้ว พอออกมาจากห้องเดินไปทั่วบ้านก็ไม่เห็นใครแล้ว พลางนึกว่าทุกอย่างเป็นแค่ฝันไปก่อนเหลือบไปเห็นแผ่นหนังสือสัญญาเข่าร่วมคณะเดินทางที้งไว้บนโต๊ะ น้องโบว์ถึงได้รู้ว่าไม่ได้ฝันไปและรีบตัดสินใจเดี๋ยวนั้นเอง

 

--------

 

กลุ่มมอเตอร์ไซด์ Fino ขับไปอย่างช้าตามทางหลวงเพื่อไม่ให้กินน้ำมันเกิน ส่งเสียงเจี๊ยวจ้าวใส่กันมัน โดยมีลุงแกนดาบขี่มอเตอร์ไซด์ซาเล้งร่วมขบวนด้วย เพื่อประหยัดน้ำมันจึงให้ซ้อนท้ายคู่กัน แล้วเอามอเตอร์ไซด์ที่เหลือจากขามา ขึ้นรถซาเล้ง จะเอาไปขายที่อู๋ประจำ เพื่อแลกค่าน้ำมันค่าเดินทาง

 

ทันไดนั้นมีรถแดง (2แถวเชียงใหม่) ซิ่งนรกมาปาดหน้าขบวน Fino ทำไขบวนเบรกกะทันหัน

 

น้องโบว์เก้าลงจากท้ายรถแดงพร้อมเดินมาจ่ายเงินที่คนขับและตบทิปค่าซิ่งให้

 

ลุงแกนดาบยิ้ม คนแคระโชเฟอร์ขำชอบใจ ส่วนคนแคระคนอื่นๆ บ้างคนปะมือและ hi-five กัน ในขณะที่บ้างคนรีบคว้ากระเป๋าตั้งนับเงิน ส่งค่าพนันเรื่องน้องโบว์จะมาไม่มาให้พวกที่ชนะพนัน ซึ่งดูเหมือนลุงแกนดาบ จะรับทรัพย์เยอะสุด ระหว่างที่ธีรินทร์เองเก็กซิม แต่ในใจทึ่งสุดๆ

 

 

“ฉันเซ็นสัญญาแล้วจ่ะ” น้องโบว์เดินมายืนหนังสือสัญญาให้บาร์ริน บาร์รินยิ้มแล้วยินดีต้อนรับน้องโบว์เข้าคณะ

 

ธีรินทร์บอกให้น้องโบว์ไปนั่งเบียดกับมอเตอร์ไซด์ 6 คันในซาเล้งของลุงแกนดาบ แทนที่จะให้ซ้อนท้ายธีรินทร์ (คนแคระมี 13 คน หัวหน้าต้องนั่งสบายสุด) น้องโบว์แอบฉุน ส่วนธีรินทร์เองอยากเอาคืนเมื่อวานที่ปะทะคารมกัน พร้อมอยากทดสอบความอึดของน้องโบว์ เห็นเป็นลูกคุณหนูคงเป็นภาระมากกว่าตัวช่วย

 

ซึ่งถ้ามองเผินๆ ก็ เป็นเช่นนั้น เพราะเดินทางได้ชั่วโมงเดียวน้องโบว์หาผ้าเช็ดหน้าไม่เจอ เลยโวยวายจะกลับไปเอา

 

“สุภาพชนต้องมีผ้าเช็ดหน้า แถมเป็นการประหยัดไม่เปลืองทิชชู่ด้วย” น้องกล่าวยืนความเชื่อ

 

“ใช้นี้แทนละกัน เอ้ารับ” โชเฟอร์ฉีกผ้าจากกระเป๋าอกเสื้อ ส่งให้น้องโบว์ แล้วร้องเพลงผ้าเช็ดหน้าของวง ไทรอัมพ์ส คิงดอม อย่างเมามัน

 

“ช่วยเก็บผ้าเช็ดหน้าของฉันหน่อยได้ไหม เพราะฉันทำมันตก ตกลงพร้อมหัวใจ!”

 

จน อวย ทนไม่ไหวต้องเบิ๊ดกะโหลกให้

 

น้องโบว์ได้แต่หน้าแดงแปร๊ด ทั้งอายทั้งขายหน้านี้ยังไมพอ ธีรินทร์ยังหันมามองทำเสียงหัวเราะขึ้นจมูกดังหึพร้องพูดว่า ‘อ่อนหัด’

 

เดินทางมาได้แค่วันเดียวลำบากขนาดนี้ น้องโบว์คิดผิดจริงๆที่มา คืนนี้น้องโบว์เลยวางแผนที่จะหนีกลับบ้านให้ได้

edit @ 16 Mar 2013 12:25:57 by concuben

Comment

Comment:

Tweet

กลับเลยน้องโบว์ เอ้ยยย เรียกน้องโบว์ๆ จนจะลืมภาพบิลโบ้ที่เป็นผุ้ชายซะเเล้ว

#2 By kapukkapik on 2015-05-14 00:56

นั่นไงน้องโบว์.... ไม่ทันไรคิดจะกลับบ้านซะแล้ว ส่วนธีรินทร์ซึนจริงๆ แต่ขำอีตาโชเฟอร์ที่ร้องเพลงผ้าเช็ดหน้าของไทรอัมพ์คิงด้อม 555 ว่าแต่เข้ากับโชเฟอร์มากค่ะ เพราะถ้าจะวาย ตานี่ก็ยังกะจะชอบบิลโบด้วยงั้นแหละ แต่มาแบบเปิดเผยกว่าพี่ทอริน 555
ที่สำคัญ ฮาตรงฟีโน่กับรถแดงนี่แหละค่ะ (นึกภาพน้องโบว์ห้อยโหนรถแดง) แล้วก็ต้องไปนั่งซาเล้งอีก รอตอนต่อไปค่ะ (ขำเพลงโบว์รักสีดำ เอามาร้องแทนเพลงก่อนการผจญภัยของคนแคระซะแล้ว)cry

#1 By concuben on 2013-03-21 19:05