BBC Sherlock AU Fanfiction

Sherlock / John

 

ในที่สุดเราก็มีโปสเตอร์อย่างเป็นทางการ ฝีมือน้องปายค่า!!!  ยินดีมาก ขอบคุณมากๆค่าาา ชอบตรงสีสดใสและเป็นเชอร์ล็อกโฮมฟี้ทแหย็มยโสธรของแท้ แต่ที่เด็ดสุด กำนันไม้กับร่มธนาคาร ห้อยพระเครื่อง กับสารวัตรเกริกชุดตำรวจไทย!!! ชอบมากอะ น่าร้ากก 

 

นี่ก็ตามธรรมเนียมเรา...ใครหลงมาอ่านหาตอนเก่าๆและฟิกเรื่องอื่นได้จากสารบัญค่ะ http://concuben.exteen.com/fic

 

ต้องออกตัวอีกแล้วว่าอย่าหวังไรมากนะคะ เราก็เขียนนานแล้วอะ ไม่รู้จะขำมั้ยเนื่องจากมันดองไว้นาน อ่านบ่อยจนชินมาก เลยไม่รู้เลยว่าขำหรือไม่ขำ ทั้งที่ตอนคิดมุขออกมาก็ขำนะ...

 

กะยากจริงๆอะไรแบบนี้!!

 

ตอนนี้แอบมีดารารับเชิญค่ะ... พ่อหยิกแสดงโดย(แต่ต้องจิ้นว่าแก่กว่านี้สัก 20 ปี) หมอวิลสัน (โรเบิด ชอน เลโอนาร์ด)   ส่วนแม่หยิกแสดงโดยหมอเฮาส์(ดูดีใจมากที่ลูกชายจะได้แต่งงาน) ส่วนวิกเตอร์ก็แสดงโดยพี่ทอมเจ้าเก่า เพราะเรารักทอมเท่าฟ้าาาาา ....เหอๆๆๆ หน้าด้านจริงๆ แต่บอกไว้ก่อนว่าพี่วิกเตอร์เรื่องนี้แมนเต็มร้อยค่ะ ตอนอยู่กับหยิกที่อังกฤษเป็นเพื่อนกันเท่านั้น ไม่ได้มีนอกใน (งั้นมั้ง) นอกนั้นก็มีเอาเรื่องเมอร์ลินมาแจมนิดนึงค่ะ ใครดูเมอร์ลินอาจจะขำกว่านิดนึง เพราะมุขบางส่วนก็ไม่ดูเมอร์ลินก็เข้าใจ..

 

เวิ่นมาเยอะแล้ว....เข้าเรื่องกันเลยค้าาา ...

-  -   -   -    -    -    -   -   -    -    -

 

หลังจากที่หยิกมาแจ้งข่าวมงคลแล้วกลับไปด้วยท่าทางสดชื่นระริกระรี้เหมือนปลากระดี่ได้เมีย…ซึ่งก็เป็นส่วนที่หยิกไม่ได้เสแสร้ง แต่ด้วยความที่จ้อนรู้ความจริงครึ่งเดียวจ้อนจึงอดรู้สึกอกหักไม่ได้… หลังจากหยิกไปแล้ว… จ้อนก็ค่อยๆเดิน เมียเรียกก็ไม่ได้ยิน ไปหยุดแหมะตรงเก้าอี้ที่จ้อนชอบใช้เขียนไปรษณียบัตรไปเล่าเรื่องหยิกส่งรายการคดีเด็ดเป็นประจำ…ด้วยอาการชาๆทึบๆในหัว …

 

 

 

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาจะไม่เอาหยิกแน่ๆ แม้ว่าหยิกจะมีกุญแจไขประตูหัวใจจ้อนหมดไม่ว่าจะประตูไหน ประตูหน้าหรือประตูหลังก็แล้วแต่หยิกจะโปรดปราน…เพราะหยิกทั้งเท่อันตรายคาดเดายากผสมผเสเปปนกับความน่ารักกระเง้ากระงอด  แต่เนื่องจากจ้อนชอบอยู่ในคอมฟอร์ทโซน  จ้อนไม่เข้าใจการเป็นกะเทยแล้วไม่รู้ด้วยว่าจะทำยังไงถ้าเขาถูกมองแบบนั้น  ดังนั้นจ้อนจึงมีคู่เป็นผู้ชายไม่ได้ หยิกผู้น่าเสน่ห์หาถึงต้องอยู่แต่ในฐานะเพื่อนของจ้อนเท่านั้น…

 

 

 

ไอ้การที่เขาไม่มีวันเป็นของเรายังพอทน แต่ถ้าเขาเป็นของคนอื่นสิหนักกว่า แต่ที่แย่ไปกว่านั้น…คือเขารักคนอื่นและไม่เคยเห็นเราในสายตา…แต่ที่ร้ายและโหดที่สุดคือไอ้ทุกอย่างข้างหน้ารวมกัน แล้วยังบวกด้วยความอายตัวเองที่คิดว่าหยิกมันทำกุ๊กกิ๊กก็เพราะมันมีใจ…รู้สึกเจ็บแสบหน้าชาเพราะอายแก่ใจที่คิดว่าจะไม่เอาหยิกทั้งที่หยิกต่างหากที่เป็นฝ่ายไม่เอาจ้อน

 

 

 

มันก็บอกอยู่แล้วตั้งแต่วันแรกที่เจอกันว่าห้ามจีบทำไมเอ็งไม่รู้จักจำวะ….???

 

 

 

ที่ผ่านมาแค่โน้มกิ่งลงมาคบเราก็บุญแล้วมันไม่ได้ตั้งใจจะฉีกหน้าเอ็งเหยียบย่ำเอ็งเอาสนุกหรอกจ้อนมันเปลี่ยนอารมณ์จากทะมึนทึนมาเป็นหวาน ก็เพราะคนมันกำลังจะแต่งงานแล้วลืมบอกเรานี่เอง….

 

 

 

 …จ้อนค่อยๆก้มมองมือแล้วก็กระพริบตาหนึ่งที นับนิ้วดูก็รู้สึกว่าตัวเองสบายดี นิ้วชี้มีเมีย นี้วกลางมีบ้าน นิ้วนางมีอาชีพ นิ้วก้อยมีเกียรติ …แล้วนิ้วโป้งนี่มีอะไรวะ…เอาเหอะ แค่นี้สำหรับลูกผู้ชายคนหนึ่งก็น่าจะพอไม่ได้ขาดเหลืออะไรแล้ว…จ้อนยิ้มหงอยๆออกมาแล้วจึงค่อยๆลุกขึ้นไปที่เตียงเตรียมนอน พอถึงเตียง จ้อนรวบรวมสรรพกำลังนั่งท่าเทพบุตรหน้าหมอน เสียดายที่ไม่ใช่ตำรวจจะได้ขอกำลังเสริม แต่เอาเหอะ ก็แค่อกหักนี่หว่าไม่ได้ปราบจลาจลซะหน่อย …

 

 

 

พอจ้อนนั่งเสถียรแล้วก็กราบสามครั้งเพื่อที่จะสวดมนต์อธิษฐานให้หยิกมีแต่ความสุขสวัสดี…แต่หลังจากจ้อนก้มกราบอย่างบรรจง …พอกำลังจะท่องนะโม จิตก็รวมเป็นสมาธิอย่างอ่อน สติมาปัญญาก็เกิดเลยนึกได้ว่า สิ่งที่ลูกผู้ชายอย่างเขายังขาดอยู่ เพราะยังไม่ได้ลงมือทำเพียงแต่ตรึกระลึกคิด….

 

 

 

….ก็คือการทำให้คนที่ตัวเองรักมีความสุข และมีชีวิตที่ดีที่สุดเท่าทีจะทำได้…

 

 ….ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ที่ข้าจะทำในฐานะคนที่หลงรักเอ็งนะหยิก….

 

จ้อนคิดปลงจนตกตะกอน ยกนิ้วโป้งที่ไม่รู้จะไว้นับอะไรเมื่อกี๊นี้ให้ตัวเองแล้วพูดว่าเยี่ยมก่อนล้มลงนอนพร้อมรอยยิ้มเช่นคนป่วยไข้เห็นยารักษา

-           -        -         -

รุ่งเช้าขณะที่กำนันไม้กำลังดูข่าวเกษตรเพื่ออัพเดทราคาหอม หยิกก็ผลุนผลันเข้ามาในบ้านพักหันซ้ายหันขวา ล่ำละลักบอกกำนันไม้ว่าเดี๋ยวจ้อนจะมา แล้วก็ขอแอบฟังในห้องลับหลังโต๊ะทำงาน….กำนันไม้ก็ไม่เข้าใจนักว่าก็เขาก็เล่าให้หยิกฟังได้ทำไมต้องมาทำลับๆล่อๆ…. หยิกเลยสาธยายว่าเขากำลังจะวางแผนรวบหัวรวบหางจ้อนอย่างไร และเมื่อไหร่ กำนันเลยถึงบางอ้อว่าทำไมมันต้องอยากมาแอบฟังจ้อน ก็แค่อยากฟินไปอย่างนั้นเอง  กำนันแจ้งแก่ใจดีเพราะเห็นมันพูดจบก็ยิ้มเขินตัวเองแต่ไม่เขินกำนันตามประสาคนที่ไม่ใช้ความอายแก่ใครนอกจากตัวเองเท่านั้น ซึ่งเรียกเป็นภาษาไทยกลางว่าหน้าด้านนั่นเอง…หยิกยิ้มแล้วก็บิดไปมาไม่ยอมหยุด ถึงหยิกไม่บอกกำนันไม้เป็นพี่มัน ยังไงก็ต้องรู้ว่าคิดว่า…

 

 

“จ้อน…เอ็งนี่มันมันน่าหมั่นเขี้ยวนัก”

 

 

แล้วหยิกมันก็คงกำลังจินตนาการว่าถ้าได้กันเมื่อไหร่จะเอากิ่งมะยมอาวุธคู่ใจมาหวดก้นจ้อนเฟี้ยบ!เฟี้ยบ! ก่อนที่จะทำ a damn good shag… เอาเข้าจริงกำนันก็ดีใจอยู่ที่น้องจะเป็นฝั่งเป็นฝาแต่แม่กำนันอยากอุ้มหลานเลยจำเป็นต้องเตือนสติน้องเบาๆหนึ่งที….

 

 

“นี่…เอ็งจะเอาจริงเหรอวะ…เอ็งชอบผู้ชายแค่คนเดียวมันไม่ได้หมายความว่าเอ็งไม่ชอบผู้หญิงนะ…. เอ็งรอชอบอีกคนก่อนไม่ได้เหรอ….เผื่อคนต่อไปจะเป็นผู้หญิง ข้าเองก็ต้องมาดูแลเอ็ง นักการเมืองการมุ้งข้าเลยยังไม่ได้เป็นสักทีก็เลยมีลูกให้แม่ก็ไม่ได้” กำนันไม้พูดไปอย่างหน่ายๆ ทั้งที่ก็รู้ว่าคนอย่างหยิกห้ามปรามอะไรได้ที่ไหน

 

 

“โถ่พี่ไม้...ปีนี้ฉันย่าง 37 แล้วนะ…. รอนานกว่านี้นกเขาก็ไม่ขันแล้วหละ”  หยิกโต้ตอบพี่ชายอย่างผู้ดีและมีการศึกษาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะคนเย็นชาอย่างกำนันไม้คงไม่เข้าใจอะไรโรแมนติกแน่นอน

 

 

 “นี่เอ็งไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณพ่อแม่บ้างเลยเหรอวะ…” กำนันไม้บ่นอย่างเหลืออด

 

 

 กำนันไม้พูดจบหยิกก็กอดอกแน่น ทำหน้าเหมือนทั้งอัดอั้นและขัดใจ แล้วกำนันไม้รู้ดีว่าคนอย่างหยิกถ้าชอบอะไรแล้วจะเต็มเหนี่ยวมุ่งอยู่ทางเดียวทิ้งทุกอย่างปล่อยวางทุกสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องแล้วที่สำคัญยังไงก็ไม่มีวันที่จะเลิกชอบ…เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่โดนห้ามเป็นนักสืบ…พ่อแม่กดดันหยิกมากๆเข้าก็คลุ้มคลั่งปีนเสาไฟฟ้า  วันนั้นทั้งตำรวจทั้งดับเพลิงไปเชิญกำนันไม้มาถือโทรโข่งกลี้ยกล่อมให้ลงมาหยิกก็ไม่ยอมลง พูดจาไม่รู้เรื่องเอาแต่ตะโกนโหวกเหวกว่า “เป็นฉันมันผิดตรงไหน ชีวิตฉันใครกำกับ!!!” กำนันไม้เข็ดขี้อ่อนขี้แก่กลัวเรื่องซ้ำรอยเลยตบบ่าหยิกเบาๆอย่างเห็นใจแกมจำนนที่จะร่วมมือ…แล้วก็เปิดห้องลับหลังโต๊ะทำงานให้หยิกเข้าเพราะอันธิยาเดินเข้ามารายงานแล้วว่าจ้อนมาขอพบ

 

 

 จ้อนเดินเซๆเพราะอกหักผสมนอนไม่ค่อยจะเต็มตื่น เคลิ้มหลับตาทีก็ฝันเห็นหยิกสวมมงคลรอรดน้ำสังข์ เลยนอนไปผวาไป…แถมต้องรีบลุกเพื่อไปพบกำนันไม้ที่บ้านพักก็เลยมึนงงอย่างที่เป็นอยู่ …..พอไปถึง อันธิยาผู้ช่วยสาวหน้าเดิม เดินออกมาเปิดประตูให้จ้อนเข้าไปพบ กำนันไม้ที่ทำทีเป็นกำลังนั่งเซ็นซองกฐินอยู่บนโต๊ะทำงานก็วางปากกา แล้วประสานมือไว้ด้านหน้า เงยมองจ้อนด้วยท่าทีน่าเกรงขามเกินกำนันเช่นเคย …

 

 

 “ว่ามา…ผู้กอง”

 

 

 “ไอ้หยิก…เพื่อนฉัน….อะฮึ่ม…น้องกำนัน…จะมีลูกมีเมียแล้วยังทำอะไรไม่เป็นเลย คิดดีแล้วเหรอที่กำนันจะวิ่งเต้นขอความดีอ้างความดีความชอบที่มันช่วยชาติปราบเสือประจิมแล้วให้มันเป็นนายร้อย เพื่อหนีการเกณฑ์ทหาร...….ให้มันไปเป็นเจ้าคนนายคนแบบนี้ มันยิ่งนิสัยเหมือนเด็กอมมืออยู่ จะเอาลูกเต้าคนอื่น….…”

 

 

 จ้อนยังพูดไม่จบแต่กำนันไม้โบกมือให้หยุด แล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

 “ทำไมข้าจะไม่รู้ว่าน้องข้าเป็นยังไง….” กำนันไม้พูดจบก็ถอนหายใจอีกระลอก

 

 

 จ้อนก็พยักหน้าเข้าใจความระอาของกำนัน ก็ได้แต่มองตอบอย่างปลงๆตามประสาคนมีประสบการณ์ร่วม…

 

 

 “เอ็งไม่ต้องห่วงหรอกจ้อน ข้าไม่ให้มันได้อะไรง่ายๆสบายๆไปข่มคนอื่นหรอก ข้าเป็นพี่มันห่วงมันมากกว่าใครทั้งนั้น”

 

 

 “ฉันก็ดีใจกับมันด้วย ที่จะได้เป็นผู้เป็นคนเสียที โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วก็ยังจะช่วยตัวเองไม่ได้…ว่ากำนันนี่ใจดีนะ…โอ๋มันอยู่ได้ เป็นฉันหน่อยไม่ได้…จะถีบยอดหน้าสั่งสอนมันซักที …..แต่นะฉันไม่เคยมีน้อง….อาจจะไม่รู้ว่าการมีน้องมันน่ารักยังไง…”

 

 

จ้อนพูดอย่างซึมๆเกาหัวแกรกๆไปด้วย กำนันได้แต่ยักหน้า ขี้เกียจจะเถียงว่าจ้อนอยู่กับหยิกทุกวัน….สั่งสอนมั้ยหละ….ก็เห็นแต่จะเผลอตัวเผลอใจเออออห่อหมกถนอมกล่อมเกลี้ยงจนหยิกมันหลงใหลอยากได้ใคร่แซ่บปานนี้แล้ว….จะยังมาพูดดีอีก เอาเหอะ…เดี๋ยวก็จะได้เป็นคู่ผัวตัวเมียกันแล้ว เชิญมึงไปถีบกันตามสบาย กำนันไม้เบื่อที่จะยุ่งเต็มที

 

 

“เอ่อ …ผู้กอง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะ พอดีว่าสองโมงเช้าต้องไปตัดริบบิ้นงานปิดทองฝังลูกนิมิต…” แล้วก็กระตุกยิ้มหน้าตายๆสายตาไร้อารมณ์อีกทีก่อนจะทำเป็นก้มหน้าตรวจใบเสร็จค่าซ่อมกระเบื้องหลังคาโบสถ์พลางๆกันพิรุธกลัวจ้อนจะจับได้ว่ารีบไล่กลับ...จ้อนก็รู้สึกว่าหมดธุระก็เลยลากลับไปอย่างลอยๆเบลอๆไม่ทันคิดอะไร...

 

 

พอจ้อนออกไป กำนันก็สั่งอันธิยาไปแอบมองว่าจ้อนไปแล้วจริงๆหรือยังก่อนลั่นดานปิดห้อง แล้วเคาะเรียกหยิกออกมาจากห้องลับ เป็นไปตามหยิกคาดจริงๆ ที่จ้อนผู้ห่วงใยสัตว์โลกต้องมา…มดแมงจ้อนยังห่วง นับประสาอะไรกับคนที่จ้อนรัก…นึกแล้วก็ดีใจหยิกเลยรีบเดินเกมต่อ

 

 

 “นี่….พี่ไม้…” หยิกเปิดปากพูดด้วยท่าทีโอหัง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังจะเนรคุณทำให้กำนันไม้นึกเสียดายที่ตอนเด็กๆไม่ได้อ่านศรีธนญชัย…จะผ่าท้องมันตอนนี้กำนันก็แก่เกินจะเข้าบ้านเมตตาแล้ว …เลยได้แต่ปลงกับน้องทรพี ถือซะว่าชาติที่แล้วไปติดหนี้มันไว้…

 

 

 หยิกหยิบหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่ม้วนหนีบอยู่ที่รักแร้ออกมาสะบัดอย่างไม่กลัวกำนันไม้จะได้กลิ่นเพราะได้ใช้สารส้มคลึงวนใต้วงแขนข้างนั้นมาเป็นที่เรียบร้อยแล้วเป็นกรณีพิเศษ เพราะปกติหยิกจะปล่อ