มาแล้วค่ะ ต้องประกาศก่อนว่าผลโวทออกมาอย่างฉิวเฉียด วิกเตอร์ เทรเวอร์ได้แก่ Tom Hiddleston ค่ะ เย่ !!! กลับมารับบทวิกเตอร์อีกที แต่ดีกรีความเคะเมะไม่เหมือนเดิม อ่านกันเถิดทุกท่าน!!!
 
สำหรับคนที่หลงมาเจอ จะบอกว่าฟิกเรื่องนี้เขียนจนจบพาร์ทความสัมพันธ์จอห์นล็อคแล้วค่ะ  http://concuben.exteen.com/fic-sherlock <<< ติดตามได้ทั้งหมดตรงนี้ค่ะ
 
 
 
อย่าลืมค่ะ ก่อนชมละครต้องดูเพลงก่อนมาตามประสาละครไทย OPV ขาหมู โดยคุณเงาะhttp://www.youtube.com/watch?v=37qovKmUAQM&feature=relmfu 
เดี๋ยวกลางเรื่องจะมีเพลงแทรกอีกเพลง เหอๆๆ อีนี่ชอบเพลงจริงๆ 

 
* * * * * * * *
 
Best Friends Will Be Best Friends...
 
ก็เธอนั้นคือคนพิเศษ ที่ได้รับสิทธิพิเศษ...

 

 

Best Friends Will Be Best Friends...

 ก็เธอนั้นคือคนพิเศษ ที่ได้รับสิทธิพิเศษ...

 

หลังจากหนังสือพิมพ์ลงข่าว “ภาพหลุดนักสืบโฮล์มสจากโทรศัพท์เพื่อนหนุ่มคนสนิท” จอห์นก็หอบลูกน้อยหนีเพื่อนไปอยู่ที่อื่น เพราะทนฟังเหตุผลเอาแต่ได้ของเชอร์ล็อกไม่ไหวแถมกำชับห้ามตาม เพราะยังไม่อยากเห็นหน้า ...ถ้าหายโกรธแล้วจะกลับมาเอง

 

 

 

เชอร์ล็อกเองก็แสดงอาการ “ขึ้น” สาธยายมนต์ประนามที่จอห์นไม่รักษาคำพูดอย่างรัวเร็วดังชองปอล…. ไหนว่าจะให้เขาจัดการ? นี่ไงหละจัดการแล้ว รูปก็รูปเขา ก้นก็ก้นเขา ป่านนี้แอนเดอร์สันคงเอาไปตัดแปะเป้าปาลูกดอกในห้องมันแล้วมั้ง

 

 

 

…ใครกันแน่ที่เสียหาย…

 

 

 

“แค่นี้ถ้าทนไม่ได้ก็อย่าอยู่ด้วยกันเลยดีกว่า” เชอร์ล็อกตะโกนไล่หลังในชุดคลุมที่ไม่ใช่ผ้าคลุมเตียง แต่เป็นชุดคลุมสีน้ำเงินตัวเดิม…

 

 

 

ตอนนั้นเชอร์ล็อกยักไหล่แล้วก็เดินขึ้นชั้นสองไปอย่างไม่แคร์  เพราะเดี๋ยวยังต้องไปฟิตเนส เล่นจนล่ำจนจะเป็นพระเอกหนังโป๊ได้อยู่แล้ว แต่อาการผิดปกติก็ยังดำเนินต่อไปไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อน

 

 

 

จริงๆเชอร์ล็อกก็ทำเป็นโมโหจอห์นไปอย่างนั้น…ยิงปืนนัดเดียวได้นกทั้งฝูง…พ่อแม่พี่ก็เลิกยุ่ง  เด็กนั่นตามจอห์นไปจะได้ไม่ต้องเกาะแกะเขาสักสัปดาห์…จอห์นเองก็ไปจากเขาสักพักได้ก็ดีเหมือนกัน ….เผื่อจะได้มีเวลาคิดหาทางแก้ไขอาการที่เป็นอยู่…แล้วจอห์นคงแค่โกรธไม่ได้เกลียด แล้วเดชะบุญที่เจ้าชายแฮรี่โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมบังเอิญโดนปล่อยรูปออกมากันซีน จอห์นก็เลยไม่ฉาวมากแค่หาเมียไม่ได้ตลอดชีวิตเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย

 

 

 

จอห์นพาเชอร์ลีนไปอยู่โรงแรมใกล้ๆโรงเรียน เพราะถ้าตามเขาไปเดี๋ยวจะเสียการเรียนเปล่าๆ เงินก็โทรเบิกจากคุณนายเฮมิลตั้นแม่ของเชอร์ลีน ส่วนเขาบอกเชอร์ลีนเบอร์ติดต่อ เพราะโทรศัพท์เครื่องประจำทิ้งไว้ที่แฟล็ต มีอะไรหรือแค่เหงาก็โทรหาได้ทันที แล้ววันเสาร์เขาจะไปรับเธอมาเที่ยวทะเลด้วยกันที่เอสเส็กส์

 

  -     -     -    -    -    -

 

ผ่านไปสามวัน วันแรก...เชอร์ล็อกกลับมากินน้อยๆเหมือนเดิม เขาก็ดีใจนึกว่าใจจะนิ่งขึ้น แต่ที่ไหนได้ นอนก็พาลไม่หลับไปด้วย ไหนจะเกิดอาการกระสับกระสายใจเว้าแหว่งทรมาน นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น ทำไมสติสตังยังไม่กลับมา…

 

 

 

 

 

จอห์นก็ไปแล้วไง….

 

 

 

จากที่คิดว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกทั้งรัง แต่นี่ดันหมดกระสุนไปเป็นคลังก็ไม่โดนนกซักกะตัว… เลสตราดก็โทรมาด่า พี่โทรมาว่าไม่รู้กี่ที เชอร์ล็อกคิดไม่ตกว่าเกิดอะไรกันขึ้น  จนต้องโทรเบอร์ต้องห้าม…

 

 

 

วิกเตอร์ เทรเวอร์

 

 

 

เพื่อนร่วมทีมว่าวชายคู่ประเภทต่อสู้สลาลม เจอกันสมัยอยู่มหาวิทยาลัย สปาร์กกันรวดเร็วจนไม่รู้ว่าจะเรียกอีกฝ่ายว่าอะไร เพราะไม่ใช่เพื่อนแน่นอน  แต่ก็สนิทกัน ….แล้วก็ไม่ได้ทำการตกล่องปล่องชิ้นเล่นเกมงูลงรู รักก็ไม่ได้รัก ผูกพันก็ไม่ผูกพัน แต่ก็เป็นคนเดียวที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างซับซ้อนด้วย หลังเรียนจบดันต้องเลิกรากันไปเพราะเห็นหน้ากันก็รังแต่จะโมโหหิว เนื่องจากฐานันดรในใจเท่าเทียมกัน …แต่นานๆเปลี่ยวๆก็จะเท็กซ์นัดกันมารำลึกความหลังสักทีสองที แต่หลังสำเร็จเสร็จสมอารมณ์ปองแล้วก็แยกย้ายอาบน้ำแต่งตัวกลับบ้าน

 

 

 

วิกเตอร์ชอบแหย่ทุกครั้งที่เจอกันว่า “ยอมเมื่อไหร่ให้โทรหา…หรือไม่ก็มีแฟนแล้วอย่าลืมโทรบอก"

 


 

 

ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่งใกล้ 221B

 

 

 

“นั่งใกล้ๆกันหน่อยไม่ได้เหรอ…กำลังเครียดเรื่องหัวใจกับคนอื่นอยู่ไม่ต้องระวังฉันแล้วน่า…นี่…พูดก็พูดเหอะ ฉันเห็นเบอร์แกนะ นึกว่าแกจะยอมให้ฉันแซ่บ แล้วเราจะได้คบกันซะอีก”

 

หนุ่มผมหยักศกสีน้ำตาลหน้าตาหล่อเหลา สมเป็นผู้ดีจนปลายเท้ากำลังนั่งจิบลาเต้ไม่ใส่น้ำตาลอยู่บนเก้าอี้สวนตัวเดียวกับหนุ่มผมหยิกดูดีมีชาติตระกูลอีกคน พูดอย่างติดตลกแต่ในใจก็แอบหวังลึกๆ เพราะตอนเบอร์โชว์นี่เขาตีปีกพั่บๆ ถ้าเป็นนกเป็นไก่คงคึกจนบินไปโก่งคอขันอยู่บนดาดฟ้าตึกตรงข้ามไปแล้ว…

 

 “นั่งห่างเพราะลืมไปแล้วต่างหาก” เชอร์ล็อกมองตรงไปข้างหน้า สีหน้าไม่ยี่หระอย่างเคย ในขณะที่วิกเตอร์นั่งเอกเขนก มองหัวหยิกๆของเพื่อนอย่างสบายอารมณ์ เชอร์ล็อกก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพราะไอ้หมอนี่แววตามันขี้เล่น แล้วไหนจะปากเล็กๆนั่นอีก ต่อให้พูดใส่ไมค์กลางห้างว่าอยากล้วงตับเขาเขาก็ไม่รู้สึกจะขุ่นข้องหมองใจอะไรได้

 

"ไหนบอกมาซิว่าเครียดอะไรวะ …ที่เล่าๆมาก็เห็นอยู่ชัดๆว่าตกหลุมรัก” วิกเตอร์พูดไปเรียบๆ แต่เชอร์ล็อกอดหันมาทำตาขวางไม่ได้ ทั้งที่โทรเรียกเขามาเอง

 

 

 

“รักอะไรกัน….ปัญหาของฉันคือความผูกพันต่างหาก”

 

 

 

“อืมมม เข้าใจแล้วพ่อคนใจหิน…ลืมไปนะ ฉันรอแกยอมแกเป็นคนข้างล่างมาเป็นสิบปี ไม่เห็นว่าจะได้เลย” วิกเตอร์ประชดเสร็จก็หัวเราะ เชอร์ล็อกกลอกตา สงสัยไอ้บ้านี่จะช่วยอะไรไม่ได้ซะแล้ว แล้วรอเรออะไรกันเห็นมันก็ฟันดะฉะไปทั่ว ไหนจะเดี๋ยวนี้เลิกขี้อายกลายเป็นคนเจ๊าะแจ๊ะมีกิ๊กไม่รู้กี่คน ผู้หญิงผู้ชายจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน

 

 

 

“ถ้ามันเป็นความรักก็ดีไปเนอะเชอร์ล็อก”  วิกเตอร์ทำหน้าจริงจัง เสียงที่นุ่มอยู่แล้ว ถูกเน้นให้หนักแน่น ฟังดูน่าเชื่อถือ เชอร์ล็อกยิ่งไม่เอาอ่าวเอากะละมังเรื่องนี้อยู่แล้วยิ่งรู้สึกว่าต้องฟัง  เพราะอดีตเพื่อนร่วมทีมเลื่อนดิวิชั่นไปเป็นคาสโนว่าซะแล้ว

 

 

“ดียังไง ความรัก ถ้ามีแล้วมีแต่เสียกับเสีย…” เชอร์ล็อกถามด้วยแววตาเต้นระริกเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง

  

“เจ็บแล้วมันหายมั้ย? อกหักแล้วมีภาระอื่นหรือเปล่านอกจากเสียใจ” วิกเตอร์ยิงคำถาม

 

 

เชอร์ล็อกสะดุด….เออ จริงของมัน เขาหนะหรือ เจ็บแล้วจะลืมไม่ได้…. พอลืมได้แล้วก็แล้วกัน

“ถ้าแค่ผูกพันห่วงใยกันอย่างพี่ชายน้องชายอย่างที่คิด แต่ผูกพันมากๆ มันตัดใจได้มั้ยหละเชอร์ล็อก”

 

เชอร์ล็อกหันมามองหน้าวิกเตอร์อย่างตื่นตระหนกแล้วกลืนน้ำลาย ….ใช่สิ ….เขาว่าสำหรับลูกผู้ชายแล้วความเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องทางใจมันตัดยังไงก็ไม่ขาด !!!

 

 

 

เขาจะทำยังไงดี!!!

 

 

 

“นี่แหละเชอร์ล็อก!!!” วิกเตอร์เลิกคิ้ว แล้วส่งแก้วกาแฟไปให้เชอร์ล็อกถือแล้วตั้งท่าจะอธิบาย

 

 

 

“หึ้…คนที่เจอทั้งความรักบวกความผูกพันนี่คงไม่ต้องคิดเลยว่ามันจะหนักแค่ไหน แต่…โชคดีที่ฉันน่าจะเจอแค่อย่างเดียว” เชอร์ล็อกกัดฟันพูด มองตรงแน่วไปข้างหน้า 

 

 

“เข้าใจผิดแล้วเชอร์ล็อก…คีย์เวิร์ดจริงๆมันไม่ได้อยู่ที่คำว่ารัก…. แต่มันอยู่ที่ความเจ็บปวด… ยิ่งเจ็บเท่าไหร่ เหตุให้ตัดใจมันยิ่งเข้มข้น คนรักตัวเองยิ่งกว่าอะไรดีจนต้องวางแผนจัดการความคิดกับความอยากอย่างลงตัวตั้งแต่เด็กอย่างแกเนี่ย มีเหรอจะไม่ตัดใจ” วิกเตอร์พูดด้วยเสียงเบาลง เชอร์ล็อกหันมาฟังอย่างตั้งใจ

 

 

 

“อะไรทำให้เกิดความเจ็บ…ความรักใช่มั้ย ไม่ว่าจะผูกพันหรือไม่ผูกพันก็เจ็บ แต่ถ้ายิ่งผูกพันด้วยก็จะเจ็บมากยิ่งเจ็บมากก็จะยิ่งเลิกง่ายเลยเชอร์ล็อก” เชอร์ล็อกยังไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ตาเบิกโพลงเหมือนค้นพบพระผู้ไถ่

 

 

 

“แล้วถ้าจะเจ็บนะเชอร์ล็อก…” เขาพูดเบาลง สีหน้าเป็นต่อ แน่หละว่าเขาแสดงอาการแทนเชอร์ล็อก ที่กำลังเป็นต่อไอ้สารซีโรโทนินบ้าบออะไรนั่น…มองสูงขึ้นฟ้าอย่างผยองพองขน นี่ถ้าเป็นหน้าผาคงตะโกนว่า “เหินนนฟ่า&rdq